रविन्द्र कट्टेल
नेपालको इतिहास फेरि निर्णायक मोडमा पुगेको छ। जेन जी पुस्ताले सडकमा देखाएको विद्रोह केवल आक्रोश होइन, पुरै पुस्ताले बोकेको सपना हो। यो आन्दोलनमा ज्यान गुमाउने, घाइते हुने र पीडा सहने सम्पूर्ण जनताप्रति हाम्रो गहिरो सम्मान र श्रद्धाञ्जली छ। उनीहरूको बलिदान व्यर्थ जानु हुँदैन, किनकि यही बलिदानबाट नयाँ नेपालको जग बस्नेछ।
भ्रष्टाचार, दमन र अराजकताले थिचेको देशलाई जेन जी आन्दोलनले हलचलमा ल्याएको छ। यसले पुरानो सत्ता संरचनाको खोक्रोपना उदाङ्गो पारेको छ। अब देश केवल नेतृत्वको अदला–बदलीमा सीमित हुन सक्दैन। यो मुलुकको राजनीतिक संस्कृतिको मूलभूत पुनर्जन्मको घडी हो। जनताले उठाएको स्वर स्पष्ट छ—भ्रष्टाचार शून्य सहिष्णुता, न्यायपूर्ण शासन र पारदर्शी प्रशासन बिना अब नेपाल अघि बढ्दैन।
यस्तै घडीमा सुशीला कार्की प्रधानमन्त्री बनेकी छन्। उनी केवल एक व्यक्तिको रूपमा होइन, नयाँ युगको प्रतीकका रूपमा अघि आएकी छन्। न्यायपालिकामा भ्रष्टाचारविरुद्ध शून्य सहिष्णुताको नारा दिएर इतिहास रचेकी कार्कीले अब कार्यपालिकाको नेतृत्व सम्हालेकी छिन्। यसले जनतालाई सन्देश दिएको छ—अबको नेपालमा इमानदार नेतृत्व सम्भव छ, अबको नेपालमा अनुशासन र जवाफदेहिताको अभ्यास गर्न सकिन्छ। उनको नियुक्तिले आन्दोलनकारी पुस्ताको बलिदानलाई संस्थागत रूप दिने आशा जगाएको छ।
तर चुनौती अझै कठोर छ। संसद विघटनदेखि अन्तरिम सरकारको स्वरूपसम्मको विवादले पुरानो राजनीति अझै हार मान्न तयार नभएको प्रमाण दिएको छ। नेताहरू अझै आफ्नो अस्तित्व जोगाउने प्रयासमा छन्, तर सडकले फरक दिशा चाहेको छ। सडकले क्रान्तिकारी रूपान्तरण खोजेको छ—जहाँ सत्ताले होइन, नागरिकले बोल्नेछ; जहाँ राज्यको स्रोत र शक्ति केवल सेवामा खर्चिनेछ।
जेन जी आन्दोलन कुनै सामान्य प्रदर्शन होइन। यसले मुलुकलाई नयाँ युगतर्फ धकेलिरहेको छ। यो आन्दोलनको आत्मा छ—पुरानो रोगग्रस्त संरचनाको अन्त्य र नयाँ, स्वच्छ र न्यायपूर्ण प्रणालीको सुरुवात। सुशीला कार्कीको नेतृत्व यस आन्दोलनलाई ऐतिहासिक परिणतिमा पुर्याउने परीक्षण हो। यदि उनले आफ्नो अडान र इमानलाई कार्यनीतिमा रूपान्तरण गरिन् भने, यो आन्दोलन केवल बलिदानको कथा होइन, क्रान्तिको विजयमा परिणत हुनेछ।
नेपाल आज पीडित छ तर जागृत छ। यो पीडा इतिहासको सबभन्दा ठूलो उर्जा बन्न सक्छ। मृतकहरूको रगत, घाइतेहरूको पीडा, युवा पुस्ताको विद्रोह—यी सबैले एउटै कुरा मागिरहेका छन्: नयाँ नेपाल। त्यो नेपाल जहाँ अन्यायको ठाउँ छैन, जहाँ नेताहरू कुर्सी होइन, राष्ट्रका लागि बलिदान गर्छन्, जहाँ पीढीहरू बीच असमानता होइन, साझा सपना हुन्छ।
जेन जी आन्दोलनको गर्जनले देखाएको छ—देशलाई अब पुरानै बाटोमा लगेर अड्याउन खोज्ने शक्ति टुट्नेछन्। अब समय क्रान्तिकारी रूपान्तरणको हो। सुशीला कार्कीले नेतृत्व गर्ने यो अन्तरिम सरकार केवल अस्थायी संरचना होइन, नयाँ नेपालको प्रवेशद्वार बन्न सक्ने सम्भावना बोकेको छ। यदि यो सम्भावना साकार भयो भने, बलिदानले न्याय पाउनेछ, आन्दोलनले दिशा पाउनेछ, र नेपालले साँच्चिकै नयाँ इतिहास लेख्नेछ।
